هيچ حرفي

هيچ اتفاقي

و

هيچ تصادفي.

با ياد تو پر شد

در راه بازگشت

.

.

گاه ساعتی با تو

بی تو

قدم می زنم..

به خواب بی حجاب در باد..

نمیتوانسم چیزی بگویم

هنوز هم

نمی توانم..

.

.

.

شبهای وصل را به خاطر بیاور

جاده های پرپیچ و خم

دلدادگی و بوسه های داغ من

بیا برویم کمی

بالا

تر

.

.

بیا برویم

کمی

پایین

تر.

خویشتن داری را به من نیاموخته اند

خودساختگی را آغاز میکنم..

.

.

 می دانم که خسته ترین رودخانه

نیز

به دریا می رسد..

فاصله هزاران عبور ناشناس

تا خیال سبز تو...

 گذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان با دگران

وای به حال دگران..

که اتفاق بدتری

در انتظار نیست..

در ایستگاه متروک

تنها دلخوشی من

پنجره ای نیمه باز است.

همچون سنگی پوشیده از علف.

نزدیکتر به  آدم های دور

گذشته ام از همه آدم ها

گذشتم از تو

نه دیگر

فرصتی نیست..

رها کردن آسان است

شنا کردن در آب های سلامت

بی خیال از هیاهو

باور کن جراتش را دارم..

حتا در درونی ترین لایه های وبلاگ

ثبت موقت و عدم نمایش در وبلاگ..

از ابتدای صف

تا اخر جهان!!

- سیگارت را در فنجان چای خاموش کن.

من طعم تلخ تمام سیگارهای مسافران قبلی را در چای نیم خوره مزه کردم.

بیرون غروب روی جاده خالی پاشیده بود

و می دانستم

نگاه بی تفاوت تو

ساعتی دیگر

از روی پنجره کافی شاپ می گذرد

بی آنکه بدانی

ساعتی پیش

در فاصله چای نیم خورده و سیگار

تو را در فاصله نیم ثانیه ای گذر از آن جا

تجسم کردم. 

با دیگری

پر نمیشود

چقدر خالی ام....

آفتاب را

پیش بینی کرده

من اما

- تو - را پیش بینی میکنم!!

خیس از سفر

لا به لای بازوان عاشق و تبدارم...