شامگاهان هنوز

بوی پیغام های تلخ می داد...

بار سفر که بستی

بستر کنارم خالی ماند

و توهمی گنگ

 در من زاده میشد

من مانده بودم با شیطان

که تا اخرین چشمک ستاره

مرا وسوسه میکرد

من مانده بودم با

میلی به همخوابگی!!...

.

.

وتنها گواه من ساعت پیر اتاق!!...

مرا ببخش

مرا ببخش...

اصلا تقصیر رویاهای گاه و بیگاه ماست

که دیر به دیر

تعبیر می شوند...

این - بی انتها - می برد مرا

من کسی را با خود نمی برم

این بی انتها

می کشاند و میخواند

و می برد مارا..

روزی به اغوشت باز می گردم...

شاید روزی...